izzei no weblog

สำหรับวันแม่ปีนี้ izzei ก็มีบทความดีดีมาให้อ่านเช่นเคย เชิญอ่านก่อน แล้วมาทอล์คกันครับ ^^

1. เรื่องเริ่มขึ้นตอนเมื่อผมเป็นเด็กๆ

ผมเกิดในครอบครัวยากจน ครอบครัวของเราจนมากจนต้องอดข้าวบ่อยๆ เมื่อไหร่ก็ตามเมื่อถึงเวลากินข้าว...แม่จะแบ่งข้าวมาให้ผมเพิ่มขึ้นอีกพร้อมทั้งพูดว่า "ลูกต้องกินข้าวเพิ่มขึ้นนะ...ส่วนแม่ไม่ค่อยหิว"

นี่เป็นครั้งแรกที่แม่โกหกผม

2. เมื่อผมเติบโตขึ้น

คุณแม่เพียรพยายามหาเวลาว่างไปตกปลาในแม่น้ำ เพื่อว่าผมจะได้กินอาหารที่มีประโยชน์ต่อการเจริญเติบโตของผม แม่ต้มปลาที่ตกมาได้ทำเป็นซุปให้ผมกิน ในขณะที่ผมกินแกงต้มปลา...แม่จะนั่งข้างๆ ผมแทะกินเศษเนื้อปลาที่ติดอยู่ตามก้างปลาหลังจากที่ผมได้กินเนื้อปลาไปแล้ว ผมรู้สึกตื้นตันใจมาก...ผมพยายามแบ่งเนื้อปลาให้แม่ แต่แม่ปฎิเสธทันควันพร้อมกับกล่าวว่า "ลูกกินเถอะ...แม่ไม่ค่อยชอบกินเนื้อปลา"

นี่เป็นครั้งที่ 2 ที่แม่โกหกผม

3. เมื่อผมเรียนอยู่ชั้นมัธยม

เราต้องใช้เงินเพิ่มมากขึ้น แม่ต้องหารายได้พิเศษด้วยการรับงานเล็กๆ น้อยๆ จากโรงงานมาทำที่บ้าน บางครั้งผมตื่นขึ้นมาตอนตี 1 หรือตี 2...ผมยังเห็นแม่กำลังทำงาน "แม่ครับ...นอนเถอะครับมันดึกมากแล้ว พรุ่งนี้แม่ต้องไปทำงานอีก" แม่ยิ้มกับผมพูดว่า "ลูกนอนต่อก่อนนะ...แม่ยังไม่เหนื่อย...นอนไม่หลับ"

ครั้งที่ 3 แล้วที่แม่โกหกผม

4. ตอนเมื่อใกล้จบชั้นมัธยมผมต้องไปสอบเป็นวันสุดท้าย

แม่อุตส่าห์หยุดงานไปเป็นเพื่อนและเพื่อเป็นกำลังใจให้ผม มันเป็นวันที่แดดร้อนมากๆ...แม่ต้องรอผมอยู่หลายชม. เมื่อผมทำข้อสอบเสร็จ...รีบออกมาหาแม่ เห็นแม่ผมมีเหงื่อออกท่วมตัวแต่ท่านกลับรินน้ำเย็นที่เตรียมมาให้ผมดื่ม ผมเห็นแม่รู้สึกเหนื่อยและร้อนจึงขอให้แม่ดื่มน้ำก่อน แม่พูดขึ้นว่า "ลูกดื่มเถอะ....แม่ยังไม่กระหายน้ำ"

นั่นเป็นครั้งที่ 4 ที่แม่โกหกผม

5. หลังจากที่พ่อผมล้มป่วยและเสียชีวิต

คุณแม่ที่น่าสงสารต้องทำงานหนักขึ้นเพื่อหารายได้มาจุนเจือครอบครัว แต่ก็ยังไม่ค่อยเพียงพอไม่ว่าคุณแม่จะพยายามมากขึ้นเพียงไร คุณลุงที่อยู่ข้างๆ บ้านท่านเป็นคนดี พยายามมาช่วยเหลือครอบครัวเราเสมอ....เช่นซ่อมแซมบ้านที่ผุพัง...ฯลฯ เพื่อนบ้านเห็นครอบครัวลำบากมากก็แนะนำให้แม่แต่งงานใหม่ แต่แม่ยืนกรานไม่เห็นด้วย แม่พูดกับผมว่า "แม่มีลูกอยู่ทั้งคน...แม่ไม่ต้องความรักอีก"

แม่โกหกผมเป็นครั้งที่ 5 แล้ว

6. ในทื่สุดผมก็เรียนจบและมีงานทำ

ผมอยากให้แม่ซึ่งตรากตรำทำงานหนักมาตลอดได้พักผ่อนบ้าง แต่แม่ไม่ยอม...กลับไปตลาดทุกเช้า ขายผักที่หามาได้เพื่อเลี้ยงชีพทั้งๆ ที่ผมพยายามส่งเงินมาให้แม่ (ผมต้องไปทำงานในเมืองที่ห่างไกล) แม่ผมไม่ค่อยยอมรับเงินผม...บางครั้งยังส่งเงินกลับคืนให้ผมอีก แม่พูดกับผมว่า "แม่มีเงินพอใช้แล้ว...ลูกควรเก็บเงินไว้สร้างฐานะ"

แม่โกหกผมเป็นครั้งที่ 6

7. เพื่ออนาคตที่ก้าวหน้า..

ผมตัดสินใจเรียนต่อปริญญาโทด้วยทุนของมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงในอเมริกา เมื่อผมเรียนจบก็ได้งานทำที่นั่นและมีเงินเดือนค่อนข้างสูง เมื่อทำงานไปได้สักพัก...ผมอยากให้แม่ผมมาอยู่กับผมที่อเมริกา เพื่อว่าแม่จะได้หยุดทำงาน...พักผ่อนให้สบายในบั้นปลายของชีวิต แต่แม่ผมไม่อยากรบกวนผม...บอกผมว่า "แม่ไม่คุ้นเคยกับชีวิตต่างแดน"

ครั้งที่ 7 แล้วสินะที่แม่โกหกผม

8. เมื่อแม่แก่ตัวลงไปเรื่อยๆ...

ในที่สุดแม่ก็เป็นมะเร็งและต้องเข้ารับการผ่าตัดที่โรงพยาบาล ผมลางานแล้วรีบบินกลับมาหาแม่สุดที่รักทันที แม่ผมนอนพักฟื้นอยู่บนเตียงเมื่อผมไปถึง น้ำตาผมไหลอาบแก้มเมื่อเห็นแม่ซึ่งผ่ายผอมและดูทรุดโทรมลงอย่างมาก แม่รู้สึกดีใจมากที่เห็นผม...พยายามยิ้มอย่างสดชื่นด้วยความลำบาก ผมรู้ดีว่าแม่ได้ฝืนความเจ็บปวดรวดร้าวอย่างสุดฝืน จากโรคมะเร็งร้ายที่ลามไปทั่วทั้งตัว ผมโอบกอดแม่พร้อมกับร้องไห้ด้วยความสงสาร หัวใจผมในขณะนั้นเศร้าหมองและเจ็บปวดอย่างที่สุด แม่พยายามปลอบผมด้วยเสียงที่แหบพร่าและสั่นเครือ "ลูกรักของแม่...เห็นหน้าลูกแม่ไม่รู้สึกเจ็บแล้ว"

นี่เป็นครั้งที่ 8 ที่แม่โกหก และเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตของแม่ที่โกหกผม

แม่ที่ผมรักและบูชามาตลอดชีวิตได้ปิดตาลงและจากผมไปอย่างไม่มีวันกลับ หลังจากที่เธอกล่าวคำโกหกครั้งที่ 8 จบลง...

แปลและเรียบเรียงจาก English Forward Mail - "mother's 8 lies"

สุขสันต์วันแม่ทั่วหน้าทุกหัวระแหงครับผม

เมื่อวานตอนเช้า izzei มีสอบวิชา เซลล์และชีววิทยาระดับโมเลกุล คะแนนเต็ม 100 คะแนน ให้เวลา 180 นาที (3 ชั่วโมง) เป็นครั้งแรกที่ izzei ใช้เวลาทำ 175 นาที หรือเกือบหมดเวลาจริงๆ โดยที่ว่านั่งเขียนอย่างเดียวอย่างไม่ลืมหูลืมตา ไม่มีเวลามองเวลาด้วยซ้ำไป เป็นข้อสอบที่เยอะมาก (อย่างที่มือวางอันดับหนึ่งในการออกห้องสอบก่อนไม่กล้าลุกออก) รู้สึกว่ามีพาร์ทนึง ข้อนึง 15 คะแนน ใช้เวลาตอบชั่วครู่นึง ได้ 3 หน้า เป็น 15 คะแนนที่ยากเย็นเสียจริง และก็ใช่ว่าตอบไปแล้วจะได้คะแนน ความดีความชั่ว บุญเก่าที่สั่งสมเท่านั้น

แต่เราก็ต้องปลอบใจตัวเอง "ข้อสอบที่ยากสามารถบอกจุดบกพร่องเพื่ออนาคตที่แข็งแกร่งของเรา" เนาะ ฮ่าๆ

อาจารย์ที่สอนในครั้งนี้มีแต่อาจารย์ที่สอนในค่ายโอลิมปิก ถ้าได้คะแนนขี้เหร่ จะเอาหน้าที่ไหนไปสู้หน้าเป็นพี่เลี้ยงค่ายโอลิมปิกอีกต่อไปนี่ TT^TT

อีกเรื่อง เมื่อวานมีโอกาส (ที่หายาก) ได้คุยกับน้องแฟรงก์ น้องเค้าบอกว่าไปเห็นไดอะรี่นึง เอารูปในบลอค izzei ไปแต่งบลอค เราก็ตามไปดูแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ตามหาอีเมลล์ของเจ้าของไดอะรี่ แล้วก็แอดไปคุยด้วย ตอนแรกนึกว่าเค้าจะไม่ friendly เพราะแอบคุยน่ากลัว แต่คุยไปก็ friendly ดีนะ เห็นว่าชอบ TVXQ เหมือนกันด้วย เต้นโคเวอร์ด้วย รู้สึกเค้าจะชอบ ชางมิน (เห็นบอกเรามา)

อ่อ ลืมบอกไป คนนั้นคือ บีบอยซ่า บางคนอาจจะรู้จักมั้ง เค้าค่อนข้างดังเลยทีเดียว มีคนคอมเมนท์ไดอะรี่เค้าเรื่องๆ นึง ไม่ต่ำกว่าห้าร้อย สุดยอด... เพราะเค้าตั้งใจเขียนไดอะรี่มั้ง อ่านๆ ไปบางเรื่องก็เป็นประโยชน์มากๆ บางเรื่องก็รู้สึกอินไปกับชีวิต หะหะ

เอาล่ะๆ ถึงบัดนี้ izzei ก็ยังสอบวิชาหลักยังไม่เสร็จ เหลือวิทยาสัตว์มีกระดูกสันหลัง วันที่ 25 สิงหาคมนี้ สอบกันเกริกก้องเกรียงไกรมหาศาลอลังการมายมาก เฮ้อๆ จบการบ่นเพียงเท่านี้ ขอบคุณครับ